Wyszukiwanie
Dzisiaj jest

poniedziałek,
25 września 2017

(268. dzień roku)

Święta

Poniedziałek, XXV Tydzień zwykły Rok A, I Wspomnienie bł

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Licznik
Liczba wyświetleń strony:
635

Jak się nie zagubić w czasie i w wieczności? Można szukać drogi samemu, narażając się jednak na stratę cennego czasu. Najlepiej zatem spotkać Kogoś, kto zna najlepiej ten teren, chce nam pokazać właściwy kierunek i zaprowadzić do celu naszej podróży!

Książka pt. Jak się nie zagubić w czasie i w wieczności? Spotkanie z Chrystusem jako istota duchowości chrześcijańskiej i rzeczy ostatecznych człowieka zawiera propozycję duchowości eschatologicznej, której centrum stanowi spotkanie z Jezusem Chrystusem podczas życia doczesnego i wiecznego.

           Pierwszy rozdział ukazuje zdolność do zbudowania wzajemnej relacji jaką z natury posiadają Bóg i człowiek. Jedocześnie zostają nakreślone podstawowe cechy bosko-ludzkiego spotkania: jest ono wydarzeniem pozostawiającym w człowieku trwały ślad i dochodzi do niego po „obu stronach śmierci”. Podjęta zostaje także próba scharakteryzowania rzeczywistości czasu i wieczności.

           Drugi rozdział porusza zagadnienie duchowości chrześcijańskiej rozumianej jako spotkanie z Chrystusem w czasie. Ponieważ wraz z Synem Bożym wieczność wkracza w czas, zatem spotkanie w czasie jest nieustannie otwarte na owo „więcej”, które zostanie zrealizowane dopiero po śmierci. Mowa jest także o: miejscach, w których odbywa się owo spotkanie na ziemi; drodze do jego pełnego zrealizowania, a także o zagrożeniach i pomocach pojawiających się na tej drodze. 

           Trzeci rozdział jest próbą przedstawienia rzeczy ostatecznych człowieka nie jako „miejsc” czy „stanów” znajdujących się na końcu ziemskiej egzystencji, ale jako form spotkania człowieka z Bogiem w Chrystusie. Zatem śmierć, sąd, czyściec, niebo i zmartwychwstanie zostają ukazane jako sposoby przebywania człowieka z Bogiem. W tej pespektywie omawia się także piekło – jako spotkanie z Bogiem dobrowolnie odrzucone przez wolnego człowieka. Rozdział kończą „drogowskazy”, czyli istniejące w czasie znaki wieczności, a także praktyczne rady-wskazówki, jak konkretnie przygotowywać się na ostateczne „twarzą w twarz” z Bogiem w Chrystusie, aby nie zaprzepaścić daru szczęścia wiecznego.